"Ιεραποστολή : Αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει."
Την Κυριακή 24 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής θα προβληθεί ένα ωριαίο ντοκυμαντέρ με θέμα την Ιεραποστολή μας στην Ουγκάντα.Σενάριο -κείμενα- σχεδιασμός : Χριστίνα Σεφερλή.
Φωτογραφία -Βίντεο :Γιώργος Αγγελόπουλος.
Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στην περυσινή μας ιεραποστολική μας δραστηριότητα ( 2017) στην Ουγκάντα,με χρώματα,εικόνες και ελπίδα από τις δραστηριότητες των ομάδων των εθελοντών που και φέτος διακόνησαν στην Ιεραποστολή μας.Μιλούν στην κάμερα οι ίδιοι οι εθελοντές ,Ιερείς της ιεραποστολής μας ,πιστοί αλλά και νέοι από την ενορία του Αγίου Σπυρίδωνος του Λουγκουζί.Παρουσιάζονται οι δράσεις,οι προσδοκίες ,τα όνειρα για τη συνέχεια και την εξέλιξη της Ιεραποστολής.Η παρουσία σας είναι σημαντική και δίνει θάρος σε αυτούς που εργάζονται και σε αυτούς που πιστεύουν πως η Ιεραποστολή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.Σας περιμένουμε.

7η Αποστολή στην Ουγκάντα-από χώμα και όνειρα

7η Αποστολή στην Ουγκάντα-από χώμα και όνειρα
Ιούλιος Αύγουστος 2018.Μάθετε περισσότερα.Κάντε κλικ στην εικόνα

Εκκλησιαστικές επικαιρότητες

.

Διαβάστε σήμερα..

"

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Έβλεπες τους ανθρώπους να τρώνε ψοφίμια...

 
Από το χειρόγραφο του Κωνσταντίνου Ιορδανίδη «Η εξορία των χωριών Τρουψί και Μπάτσανα» (Αθήνα 1966).
Μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου του 1918 πέθαναν πολλοί, αι οικογένειαι διελύθησαν και επικρατούσε παντού το «ο σώζων εαυτώ σωθήτω». Ο καθένας μας κοίταζε πώς να βρη κάτι να φάγη δια να μην πεθάνη από την πείνα. Παντού επικρατούσε το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως: ποιος θα μπορούσε τελικά να επιζήση.
Εν τω μεταξύ μόλις ήλθε το θέρος, οι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία να μας εκμεταλλευθούν. Δουλεύαμε εις τους αγρούς θερίζοντες κτλ. έναντι ολίγου φαγητού και ουχί και ημερομισθίου. Δεν ήμασταν μόνον εμείς οι υποφέροντες· σχεδόν όλα τα χωριά πεινούσαν και όλοι έτρεχαν στα τουρκικά χωριά δια να θερίσουν έναντι τροφής και μόνον και μάλιστα εις το πλησίον μεγάλο χωριό το λεγόμενον Αγουτμούς, όπου δουλεύαμε νύκτα και ημέρα, άνδρες και γυναίκες, δια να μπορέσουμε να στείλωμε και λίγη τροφή εις τους εν τω χωρίω πεινώντας δικούς μας. [...]
Πηγή : Pontos News
Πολλά είδαμε και πολλά περάσαμε. Έβλεπες τους ανθρώπους να τρώνε ψοφίμια, πολλές φορές μάλιστα εγένοντο ομηρικαί μάχαι δια να κόψη κανείς ένα κομμάτι, ακόμα και από αυτά που έκειντο μέσα στον δρόμο.
Ευτυχώς το μόνον πράγμα που δεν δοκιμάσαμε, αν και υποφέραμε πολύ από την πείνα. Μερικοί αφήσανε τα μικρά παιδιά τους και κατέβηκαν στην Κερασούντα δια να φέρουν λίγα τρόφιμα αλλά έως ότου να επιστρέψουν πέθαιναν τα παιδιά τους από την πείναν, έμεναν άταφα και μάλιστα μερικά τα έφαγαν οι σκύλοι.
Ναι μάλιστα, αυτά πάθαμε, αυτά υποφέραμε και όμως στα ήθη και την θρησκείαν μας μείναμε ακλόνητοι· προτιμούσαμε τον θάνατο παρά να αλλαξοπιστήσουμε. Επίσης και οι γυναίκες το ίδιο παρά να παραδοθούν εις τους Τούρκους. Και εάν παρετηρήθησαν μερικά κρούσματα γυναικών που υπέκυψαν στη θέληση των Τούρκων καμία δεν υπέκυψε οικειοθελώς αλλ’ ηναγκάσθη κατόπιν εκβιασμού υπό την απειλήν της μαχαίρας των βαρβάρων Τούρκων. Τα ζήσαμε αυτά και τα εγνωρίσαμε και δεν πρέπει να είμεθα αυστηροί εις τας κρίσεις μας δια τα ελάχιστα τοιαύτα συμβάντα.
Όσοι δεν ευρέθησαν εκεί την εποχήν εκείνην δεν μπορούν να φαντασθούν τι υπέφεραν άνδρες και γυναίκες και το τι εξευτελισμούς και ταπεινώσεις υπέστησαν. [...]
  • Πηγή: Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης (επιμ.), Η Έξοδος, τόμ. Γ΄, Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 2013, σ. 577.
Recommended Post Slide Out For Blogger