Η θεατρική ομάδα "από καρδιάς" της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής παρουσιάζει στο θέατρο Γκλόρια - Ιπποκράτους 7 στην Αθήνα "τα κοριτσάκια με τα ναυτικά" βασισμένης στο ομώνυμο βιβλίο της κ.Ελένης Δικαίου ,την Παρασκευή 15 Ιουνίου στις 7.30μ.μ.
Πρόκειται για δύο δίδυμα κοριτσάκια που έζησαν τα μελένια χρόνια της Σμύρνης.Το έργο τα συνοδεύει στους ονειρεμένους περιπάτους με τη Νενέ στην παραλία της Σμύρνης , και από κει στα χρόνια της προσφυγιάς, στους φόβους αλλά και στα όνειρα της νέας ζωής στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα ταξίδι από τη Σμύρνη της Ιωνίας στη Νέα Ιωνία του Βόλου με όνειρα,μουσικές και χορούς από τη Μικρασία.Διάθεση προσκλήσεως Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής.Τιμή προσκλήσεως 5 ευρώ .Τα έσοδα από την παράστασή μας θα ενισχύσουν τη φιλανθρωπική δραστηριότητα της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής σε Ελλάδα και Αφρική .
Σας περιμένουμε


Εκκλησιαστικές επικαιρότητες

.

Διαβάστε σήμερα..

"

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Κραυγή....


π.Λίβυος  
Αυτή Κύριε, αυτή η σιωπή σου πόσο με τυράννησε. Πόσες φορές με εκνεύρισες Κύριε που έμεινες σιωπηλός όταν εγώ χανόμουν σε δρόμους που δεν ήξερα που οδηγούν, σε μονοπάτια που για πρώτη φορά ρακένδυτός περπάτησα. Τότε χρειάστηκε να αμαρτήσω πολλές φορές για να νιώσω ότι "υπάρχω", να αισθανθώ ότι "ζω". Όχι δεν αμαρτάνουν όλοι για την ηδονή, για να κάνουν το κέφι τους και να χαρούν με ψεύτικα αποκαΐδια μιας φωτιάς που ποτέ δεν άναψε μέσα τους. 
Υπάρχουν κι εκείνες οι ταλαίπωρες και αναγκεμένες ψυχές, που κάθε μέρα παλεύουν να κρατηθούν στην ζωή ένα βήμα μόλις πριν τον θάνατο και την ολική έκλειψη του βλέμματος τους.
Υπάρχουν κι αυτοί που η ζωή τους δυσκολεύει αφάνταστα και τα μεταξωτά σωθικά τους σκίζονται εύκολα στα σκληρά βλέμματα του κόσμου. Όλοι εκείνοι που οι μέρες και οι νύχτες τους ξέγνοιαστες δεν είναι, κι ας πρέπει να γελούν για να καλύψουν τα ανείπωτα δάκρυα τους. Μια στιγμή μονάχα εάν αφήσουν να φανεί το δράμα της ψυχής τους θα χαθεί μονομιάς όλο το μπλε της γης.


Τέτοιες στιγμές Χριστέ σε φώναξα με ότι φωνή μου είχε απομείνει. Μα η σιωπή σου με ράγισε, κι ας ήξερα στα βάθη της ψυχής μου, ότι είσαι εκεί. Δεν έφτανε όμως αυτό για να σωπάσει ο καημός μου. Ξέρεις καλά εσύ Χριστέ μου, δεν ήταν άπιστοι, προδότες και εχθροί, όσο δεν άντεξαν σε αυτή την σιωπή και χάθηκαν στους λογισμούς τους. Τα πιο αδύναμα δικά σου ήταν παιδιά, που κύρτωσαν οι αντοχές τους στην απουσία Σου. Αυτό φοβάμαι κι εγώ, εκείνες τις ώρες που φρικτά μου λείπεις μην χαθώ και ξενιτέψω από την πίστη.
Μα ύστερα πάλι στον κήπο της Γεθσημανής σε σκέφτομαι εκείνο το φρικτό το βράδυ που επίμονα ζητούσες την συντροφιά των μαθητών. Τα δάκρυα και τους ιδρώτες συλλογιέμαι, τον φόβο και την αγωνία σου, κι αυτό το μαρτύριο που ζήτησες από τον Θεό να σε απαλλάξει. Κι όμως στο τέλος έκανες αυτό που ήθελε Εκείνος.
Αυτή είναι η ελπίδα μου, ότι ενώ πιστεύω δεν με εμποδίζεις να αμφιβάλω, να ρωτώ, να ψάχνω να σε βρω κομματιασμένος. Είναι του έρωτα καμώματα κι αυτά, να φεύγω σαν δεν μου μιλάς. Να χάνομαι στην απουσία σου, κι όταν αργείς τα βράδια να μην κοιμάμαι….. Κι είναι κάτι νύχτες Κύριε που αργούν πολύ να ξημερώσουν…
Recommended Post Slide Out For Blogger