Μαθητές του Χριστού
«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»
Η
κλήση των πρώτων μαθητών από το μεγάλο διδάσκαλο Χριστό, είναι το θέμα
που ξεδιπλώνει μπροστά μας η σημερινή ευαγγελική περικοπή με σκηνικά που
αναδεικνύουν βαθύτερα μηνύματα και νοήματα.
Στο βάθος της διήγησης του
Ευαγγελίου μπορεί κάποιος ν’ αντλήσει μεγάλες αλήθειες. Ο Μονογενής και
Λόγος του Θεού είναι εκείνος που καλεί πρώτα όλους τους ανθρώπους από
την ανυπαρξία στη ζωή.
Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ομολογούμε:
«Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες».
Ο
άνθρωπος όμως καλείται από τον Χριστό όχι απλώς να παραμείνει στο
«είναι», δηλαδή να περιορίζεται στο να συντηρεί την ύπαρξή του, αλλά να
καταστεί ικανός ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι». Να γίνει
με άλλα λόγια μέτοχος της θείας ζωής, να φθάσει στη θέωση, να υποστεί
την καλή αλλοίωση, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία. Μάς προσκαλεί να
γίνουμε κοινωνοί της θεανθρώπινης ζωής της Εκκλησίας, διά μέσου των
θεμελίων της, που είναι οι άγιοι Απόστολοι, οι μαθητές που ο ίδιος
προσκάλεσε για να τον ακολουθήσουν.
Σε
μια πολύ ζωηρή εικόνα, ο Λουκάς εμφανίζει τον Χριστό να διδάσκει στο
πλήθος πριν να καλέσει τους πρώτους τέσσερεις μαθητές του. Την
επικοινωνία που απορρέει από τη θεϊκή αγάπη χαρακτηρίζει η
αυθεντικότητα. Κοιτούσε πάντοτε τους ανθρώπους πρόσωπο προς πρόσωπο. Στη
διάσταση εκείνη που η κοινωνία αγάπης αναδεικνύεται το κυρίαρχο
στοιχείο της Βασιλείας του και της καταξίωσης του ανθρώπου στους πιο
ψηλούς αναβαθμούς πνευματικότητας.
Εκεί στην ακρογιαλιά της Γεννησαρέτ
που ήταν κατάμεστη από κόσμο, επέλεξε ένα από τα δύο πλοιάρια των
μετέπειτα μαθητών του για να διδάσκει το πλήθος. Ακριβώς, μέσα από την
ταπείνωση παρατηρούμε πώς αναδύεται η θεϊκή μεγαλοπρέπεια.
Η ευλογημένη πρόσκληση
Τη διδαχή του πλήθους
διαδέχεται το σκηνικό της ευλογημένης πρόσκλησης που απευθύνει ο Κύριος
προς τους μαθητές του. Οι συνθήκες μπορεί να μην ήταν και τόσο ευνοϊκές,
αφού εκτός από το ακατάλληλο της ώρας, η κοπιώδης εργασία που
προηγήθηκε από τους μαθητές ολόκληρη τη νύχτα συνοδευόταν και από την
απογοήτευση της δυστοκίας που
χαρακτήριζε την προσπάθεια τους. Ωστόσο, η μεγάλη πρόσκληση μπορεί να
καρποφορήσει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, κάτι που
επιβεβαιώνουν τα ίδια τα γεγονότα.
Παρακαλεί το Σίμωνα ο
Κύριος: «επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών προς άγραν».
Ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύει επιφανειακά και με το δικό του τρόπο
πράγματα και γεγονότα, να απογοητεύεται και να απελπίζεται. Ωστόσο, η
αγάπη του Θεού αποφέρει
την πιο ευλογημένη καρποφορία, ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες
περιστάσεις και αντίξοες συνθήκες. Αρκεί ο άνθρωπος να αφήσει την καρδιά
του να γίνει δεκτική της θεϊκής αγάπης και παρουσίας, να ανοίξει την
ύπαρξή του για να δεχθεί το θείο φωτισμό.
Η ανταπόκριση ακριβώς
τού Πέτρου, παρά την όποια απογοήτευσή του που εκφράζεται με το «δι’
όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν», δείχνει το δρόμο της
πορείας του κάθε ανθρώπου που ενδείκνυται ν’ ακολουθεί προκειμένου ν’
ανήκει στους μαθητές του Χριστού.
Θυσίασε τους όποιους εγωισμούς και παρέκαμψε πρόσκαιρα βολέματα,
προφάσεις και φτηνές δικαιολογίες. Η αγάπη του Χριστού ήταν ότι πιο
πολύτιμο, χάρη της οποίας άξιζε να θυσιάσει τα πάντα. Η υπακοή στο
θέλημα του Χριστού συνιστά την πιο ασφαλή πορεία στη ζωή: «επί δε τω
ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον».
Αγαπητοί
αδελφοί, ο Πέτρος εισερχόμενος πλέον στο χώρο της θαυματουργίας του
Κυρίου βιώνει το μεγαλείο της ολοκληρωμένης αγάπης. Ο άνθρωπος που
δέχεται στην καρδιά του την αγάπη του Χριστού ανυψώνεται στο «αρχαίο
κάλλος της εικόνος του Θεού».
Σ’ αυτήν ακριβώς τη μεταμορφωτική και ανυψωτική δυναμική, όπως ο Πέτρος
μεταποιείται από απλό ψαρά σε «αλιέα ανθρώπινων ψυχών», έτσι και ο κάθε
ένας από εμάς μπορεί να ακολουθήσει το δικό του παράδειγμα.
Η ακολουθία
όμως του Χριστού προϋποθέτει την απάρνηση όλων εκείνων των ψεύτικων
στηριγμάτων, τα οποία αφήνουν τον άνθρωπο να κλυδωνίζεται στα κύματα
κρίσεων και απαιτεί τη μίμηση του παραδείγματος των αποστόλων, οι οποίοι
«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Μορφές
που ακολούθησαν ακριβώς αυτή την πορεία και την μνήμη των οποίων τιμά
σήμερα η Εκκλησία, είναι του Αυξεντίου του οσίου, του Χαρίτωνος του
ομολογητή και του συμπατριώτη μας Νεοφύτου του Εγκλείστου, του οποίου
θυμούμαστε την εύρεση και την ανακομιδή του λειψάνου του. Αυτές, λοιπόν,
οι μορφές με την όλη βιωτή τους αναδείχθηκαν αστέρες πολύφωτοι του
ουράνιου στερεώματος και με τις πρεσβείες τους ρίχνουν άπλετο φως και
στη δική μας πορεία. «Άγιοι του Θεού πρεσβεύετε υπέρ ημών των
αμαρτωλών».
Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος
Πηγή: Εκκλησία της Κύπρου
